Wielkanoc łączy znaczenia religijne, zwyczaje rodzinne i wiosenne motywy. Przy rozmowie z dziećmi warto je rozróżnić. Można zacząć od zdania: „W różnych domach te święta wyglądają trochę inaczej. Poznamy dziś kilka symboli, które często się z nimi kojarzą”.

Cztery symbole w kilku zdaniach

Jajko kojarzy się z początkiem życia i jego odradzaniem. W chrześcijaństwie ma również znaczenie związane ze zmartwychwstaniem. Ozdobione jajka mogą wyglądać bardzo różnie.

Baranek ma znaczenie religijne: odnosi się do Jezusa Chrystusa. Dziecku można powiedzieć: „Dla chrześcijan to jeden z ważnych znaków Wielkanocy”.

Zając i kurczak są popularnymi motywami wiosennymi. Zając bywa kojarzony z odradzającą się przyrodą, a wykluwający się kurczak z nowym początkiem.

Palma wielkanocna jest związana z obchodami Niedzieli Palmowej. W polskich dekoracjach często pojawiają się bazie i inne oznaki wiosny.

Znaczenia jajka, baranka, zająca, kurczaka i wierzbowych gałązek opisuje Muzeum Narodowe w Warszawie. To punkt wyjścia do rozmowy, nie jeden obowiązujący wzór świętowania.

Zajęcia na 20 minut

Przygotuj cztery duże kartki z prostymi rysunkami: jajkiem, barankiem, zającem i palmą. Możesz narysować je samodzielnie; nie potrzeba kolorowych wydruków.

  1. Rozłóż kartki i poproś dzieci o nazwanie tego, co rozpoznają.
  2. Przy każdym obrazku podaj jedno krótkie wyjaśnienie.
  3. Zapytaj: „Gdzie widzieliście taki motyw?”. Można odpowiedzieć słowem, gestem lub wskazać kartkę.
  4. Zaproś do narysowania własnej ozdoby albo wiosennej sceny.
  5. Chętni pokazują prace. Nie porównujcie, w czyim domu jest więcej dekoracji.

Gdy dziecko pyta o prezenty od zajączka

Możesz odpowiedzieć: „W niektórych rodzinach jest taki zwyczaj, a w innych nie. Rodziny wybierają różne sposoby świętowania”. Nie ma potrzeby rozstrzygania na forum grupy, która wersja jest prawdziwa lub lepsza.

Co zostawić dzieciom do wyboru

W grupie mogą być dzieci z rodzin, które nie obchodzą Wielkanocy. Zaproponuj również pracę o wiośnie, roślinach lub zwierzętach. Wspólna rozmowa o kulturze nie wymaga od wszystkich tych samych przekonań ani praktyk.