Zajęcia można przeprowadzić bez przyprowadzania zwierzęcia do sali. Przygotuj zdjęcie kota, papierową sylwetkę i kartki. Dzieci nie muszą mieć kota w domu, żeby uczestniczyć.
Plan na 25 minut
Obserwacja: obejrzyjcie zdjęcie. Dzieci wskazują uszy, łapy, ogon i wąsy. Zamiast pytać „co kot na pewno czuje?”, zapytaj, co rzeczywiście widać.
Opowieść: papierowy kot szuka spokojnego miejsca do odpoczynku. Dzieci proponują, co mogłoby mu przeszkadzać i jak zostawić mu przestrzeń.
Praca plastyczna: każdy rysuje miejsce odpoczynku dla wymyślonego kota. To może być mieszkanie z opowieści, nie projekt prawdziwego wyposażenia.
Zakończenie: chętni przedstawiają swoje rysunki i nadają bohaterowi imię.
Krótka zabawa ruchowa
Prowadzący pokazuje powolne przeciąganie rąk, obrót głowy i odpoczynek w wygodnej pozycji. Dzieci wybierają ruchy, które chcą powtórzyć. Można uczestniczyć na siedząco.
Rozmowa o prawdziwym zwierzęciu
Ustalcie prostą zasadę: nie podchodzimy do nieznanego kota i nie dotykamy go bez udziału opiekuna. Zwierzęciu zostawiamy możliwość odejścia. Nie ciągniemy za ogon i nie budzimy go dla zabawy.
Jeśli grupa chce pomóc schronisku, dorosły najpierw pyta wybraną placówkę o aktualne potrzeby. Zbiórka przypadkowych rzeczy nie musi być potrzebną pomocą.